ผักบุ้งไทย

ชื่อวิทยาศาสตร์   Ipomoea aquatica Forsk.
วงศ์    CONVOLVULACEAE
ชื่อสามัญ  Swamp cabbge
ชื่ออื่น   ผักทอดยอด ผักบุ้ง ผักบุ้งแดง ผักบุ้งนา กำจร โหนเดาะ
ประเภทไม้   ไม้ล้มลุกที่ลำต้นทอดคลานไปตามพื้น

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
        ต้น  เป็นไม้น้ำและเป็นไม้ล้มลุกหลายปี ลำต้นทอดเลื้อยไปตามน้ำหรือในที่ลุ่มที่มีความชื้นหรือดินแฉะ ลำต้นกลมสีเขียวหรือสีม่วงแดง มีข้อปล้องและมีรากออกตามข้อได้
       ใบ  เป็นใบเดี่ยวออกแบบสลับ ใบเป็นรูปหอกหรือลูกศร ขอบใบเรียบหรือมีควั่นเล็กน้อย ปลายใบแหลมหรือมน ฐานใบเว้าเป็นรูปหัวใจ ใบยาว 3-10 ซม. กว้าง 1-9 ซม.
      ดอก  เป็นรูประฆังออกที่ซอกใบ แต่ละช่อมีดอกย่อย 1-5 ดอก กลีบเลี้ยงสีเขียวกลีบดอกมีทั้งสีขาวหรือ สีชมพูอยู่ที่ฐาน เกสรตัวผู้มี 5 อัน ยาวไม่เท่ากัน
      ผล   เป็นแบบแคปซูล รูปไข่หรือกลม สีน้ำตาล มีเมล็ดกลมสีดำ
แหล่งที่พบ   พบได้ทั่วไปทุกภาค
ประโยชน์และความสำคัญ  ยอด ใบอ่อน นำมารับประทานสดหรือลวกต้มให้สุกเป็นผักร่วมกับน้ำพริก ส้มตำ นำไปประกอบ อาหาร เช่น ผัด แกงส้ม แกงคั่ว  ผักบุ้ง รสจืดเย็น ช่วยขับพิษ ถอนพิษเบื่อเมา